همینکه نزدیک تعطیلات تابستون میشد کم کم ساکهارو می بستیم به قصد خونه ی پدربزرگ.چه شوری بود،چه اشتیاقهای قشنگی،چه جمعهای با صفایی،همه بودند،شلوغ بازاری میشد.
سکوت تا چند روز پیش حیاط پردرخت وباصفای خونه ی پدر بزرگ اونروزها با هیاهوی بچه ها شکسته می شد.
دیگه حیاط نقش حیاط روبازی نمی کرد یا میشد زمین فوتبال که دروازه هایش کفشها بود ودمپاییهاویا زمین والیبال میشد که تورش طنابی بود از این سرحیاط تا ان سر حیاط.همه سرگرم بودن.
مادران در آشپزخانه مشغول حرف زدن وپختن.پختن شامی خوشمزه برای فوتبالیستها و والیبالیستهای انرژی از دست داده.
شام که تمام میشد،دیگها جای خود را به کتریها میدادند.آماده شدن استکانها وقندانها روی سینی نوید آمدن چایی رامیداد.چه حس قشنگی بود.شب هنگام که میشدانگارحرفهای بیشتری برای گفتن بودوحرف میزدیم.حرف پشت حرف.شوخی،خنده،جک به همه چیزمیخندیدیم.انقدر شادبودیم که ترک دیوار هم خنده داشت برایمان.
موقع خواب ازاینطرف حیاط تا انطرف را رختخواب پهن میکردیم.تاپاسی ازشب بازهمه باهم حرف میزدیم.یکی جمله ای میپراند ازانطرف یکی اینطرف جوابش رومیداد.چه لحظات نابی،چه خوابهای شیرینی.
سکوت که حاکم میشدتازه آسمان نظر همه را جلب میکرد.
چه قدر آسمان انجا پرستاره بود.....................